wypróbowany sposób

... leczenia.

Kiedy przeżywa się tragedię, nawet mała, osobistą należy przejść przez 5 faz zanim dojdzie się do siebie i zacznie z optymizmem patrzeć w przyszłość.

Faza 1 

Szok. To już było. Niedowierzenie, że akurat mnie się takie coś przytrafia. 1 na 100 to przecież tylko statystyka. Zimna, okrutna statystyka która powinna dotknąć innych, nie mnie.  Przecież nie zasłużyłam, przecież mam inne problemy i to powinno mi zostać oszczędzone. Przecież to się NORMALNIE nie zdarza. 

Faza 2

Uświadamianie sobie straty. Mimo, że mądre głowy mówiły, że dobrze się stało, że mogło być gorzej, że nie było szans na przetrwanie, że To tak naprawdę zatrzymało się w rozwoju i samo obumarło, to dla mnie To było dzieckiem. Chociaż przez te kilka dni, kiedy żyło. Nie uważam również, że jest głupotą rozpaczać. I płakać, że głupia statystyka sprawiła, że nie będę mamą.

Faza 3

Wycofanie. Nie mam ochoty słuchać o tym, że będą następne dzieci. I o tym, że będzie dobrze. Nie mam siły się uśmiechać i potakiwać słuchając tych bzdur. Co z tego, że pewnie prawdziwe, kiedy teraz, w tym momencie sprawiają, że tylko mocniej chce się płakać. A świadomość straty pogłębia się w dwójnasób. Milczenie i udawanie, że nic się nie stało też nie jest metodą. Muszę to sama sobie w głowie poukładać i wyrzucić z siebie, że boli. Bardzo boli.

Faza 4

Powracanie do zdrowia. Wierzę, że ta faza nadejdzie. 

Faza 5

Odnowa. 

?

---

i
żyj!

---

cisza
cisza, cisza ciągle cisza...

---

I kończy sie rumakowanie ;/

Akcję szukanie pracy uważam za rozpoczętą. 

Wygląda na to, że po 17 latach nauki przyjdzie iść do pośredniaka.

I bądź tu człowieku patriotą;]

---

terapia albo wołanie o pomoc

ma takie złe samopoczucie, wszystko ja drażni, czuje się niezrozumiana i nie chciana. Czuje się jak niewolnik i wielki obowiązek, którego wszyscy chcą się pozbyć. I krzyczy w środku z bólu jak ma szczególnie ciężki dzień.

A jak zadzwoni po otuchę to usłyszy: "w sumie bawiłem się dobrze. dzięki ze zadzwoniłaś, pa." a to nie jest to co chce usłyszeć, Co musi usłyszeć, żeby choć przez chwile w takim szczególnie ciężkim dniu poczuć się lepiej. Bo płacz do poduszki już nie pomaga.

I zastanawia się czy jeżeli zniknie to ktoś zauważy. Bo ona czuje, że nie.

 

 

Kisiel przepraszam za smęcenie- ale naprawdę kiepski dzień i musiałam się gdzieś wywnętrzyć a tu idealnie zawsze było.

---

jeszcze nie powrót...

Powrotu nie ogłoszę. Bo nie wiem czy wracam. Ale na jedną, małą notkę się pokuszę. 

Jestem szczęśliwa. Aż trudno mi w to uwierzyć ale wygląda na to, że znalazłam swoje miejsce. I ramię do wsparcia. I tak, jestem pewna: bez strachu, obawy, niepewności i asekuracji.  Wreszcie potrafię planować. Mogę realizować małe marzenia. Oczywiście, czasami jestem rozczarowana, mam pretensje i humory... ale widać taki mój urok i zmieniać tego nie będę. Nie chcę, I nie muszę- bo jestem akceptowana: z marudzeniem, histerią, roztrzepaniem i wiecznym proszeniem o pomoc. I dziękowaniem. I obiecywaniem, że to ostatni raz, i proszeniem znowu. 

Jestem wdzięczna wszystkim okolicznością które doprowadziły mnie do tego punktu. Nawet tym, których się wstydzę i wolałabym żeby nie zaistniały. Jestem przekonana, że wszystkie popełnione błędy czegoś nauczyły i dlatego musiały być. Żałuje wszystkich dziwactw i słów wypowiadanych w histerii, żałuje osób spotkanych na drodze, żałuje łez, bólu i oddania, chociaż wiem, że każda jedna kropla dawała siłę i popychała w dobrym kierunku. 

Z optymizmem patrze w przyszłość.

 

Cholernie się boję, że coś zepsuję. 

 

Sentymentalność jednorazowa, bez obaw- nie całkiem rozmemłana baba się zemnie zrobiła:)

---

.
żeby przedłużyć bo historii szkoda...

---

reaktywacja

zeby nie zablokowano. notka ambitna niesamowicie.

gdzies miedzy kotem, łóżkiem i biurkiem miotam się.

---

:)

Żeby nie zapeszyć :*

Wesołych:)

---